اخه انسان{البته بعضیا} تو چی هستی که انقدر ادعا داری انقدر بزرگ میبینی خودت و بیا مثل همه فروتن باش بیا با مردم باش بیا شرایطای مختلف و تجربه کن بیا تو مراحل سخت قرار بگیر بیا یکم اعتقادی باش تاکی خودت و ببینی تا کی ادم خاص باشی تاکی ایم رفتاراتو کلاس بزاری تاکی فیگور بگیری تا کی خودتو تافته جدا بافته بدونی بیا با همه باش عمرت زیاد نیست میدونی به تو چی میگن خود بزگ بین خود شیفته...................بیمارای خود شیفته با احساس عمیق«اهمیت خود ، خود بزرگ بینی و نوعی بی‌نظیر بودن» مشخص می‌شن. این افراد خودشونوآدمهای خاصی می‌دونن و انتظار دارند بطور خاصی  با آنها رفتارشه. تحمل انتقاد براشون سخته و در مقابل آن خشمگین شده ، فرد مورد نظر رو به «نادانی ، حماقت و عدم درک واقعیت» متهم می‌کنند. خودشونوقوی ، مشهور ، داناترین و ... قلمداد کرده ، انتظار اطاعت و پیروی دیگران

رو دارن. چون دیگران نمی‌تونن خواسته‌های آنها را برآورده کنن. چون بزرگ بینی او در تضاد با واقعیته، روابط اجتماعی شان شکننده  و مسائل بین فردی ، شغلی و فقدانهای زیادی دارن که با رفتارخود آنها را بوجود می‌ارن، در حالی که هیچ بینش و آگاهی نسبت به آنها ندارن
انسان خودشيفته کسى است که بيش از حد تعادل و به شکلى بيمارگونه به خود توجه داره. اين گونه افراد، بشدت دچار اضطرابن و بدترين درد براشون اينه که کسى به آنها توجه نکنه، بنابراين براى جلب توجه ديگران، دست به هر کارى مى زنن. خودشيفتگى هيچ پشتوانه اى نداره و معمولاً متکى بر توهمات و خيالات فرد ه. افراد خود شيفته تصور مى کنند بسيار آدم هاى مهم و بزرگى هستند و جالب اينجاست که مى خواهند ديگران را هم وادار کنندکه اين تصورات باطل را بپذيرند.
انسان خود شيفته، پيوسته خودش و ديگران را گول مى زند و براى بزرگ جلوه دادن خود، دائم دروغ مى گه و امتيازات مالى و معنوى عجيب و غريبى را به خود نسبت مى دهه و گاه در اين کار به قدرى اغراق مى کنه که خودش هم دروغ هايش را باور مى کنه رياکارى يکى از بزرگ ترين ويژگى هاى انسان هاى خود شيفته است .تمرین کن اینا نباشی این صفتا ادم دوروغین میسازه دوست نداری دوروغ باشی که........خستتون نمیکنم برای امروز کافیه روزه خوبی رو براتون ارزو میکنم در پناهش............

کلام شاملو در «آخر بازي» بي شک نافذترين کلام است:
تو را چه سود فخر به فلک بر فروختن
هنگامي که هر غبار راه لعنت شده نفرينت مي کند؟
تو را چه سود از باغ و درخت؟
که با ياس ها به داس سخن گفته اي
آنجا که قدم نهاده باشي
گياه از رستن تن مي زند
چرا که تو تقواي خاک و آب را هرگز باور نداشتي...